Ben insan değil miyim?
Kırılınca susmayı, susunca içimden kanamayı ben seçmedim mi?
Herkes gülmeyi marifet sayarken,
ben neden ağlamayı ayıp bildim?
Söyle… Ben insan değil miyim?
Ben de yorulurum.
Herkesin “geçer” dediği yerlerde ben biraz daha kalırım.
Bir kelimeyi kalbimde günlerce taşırım da,
söyleyemem.
Çünkü bazı cümleler dudaktan değil, kaderden çıkar.
Bazen bir bakışla yıkılırım,
bazen bir sessizlikle günlerce konuşurum kendimle.
Herkes yoluna bakarken,
ben geride kalan izlere takılıp düşerim.
Kimseye yük olmak istemedim.
Bu yüzden kendi yükümün altında ezildim.
“İdare ederim” dedikçe
içimdeki çocuk biraz daha sustu.
Ben insan değil miyim?
Sevilmek isterim elbet.
Ama yarım sevilmekten korkarım.
Omzumda başını dinlendirenlerin,
yüküm ağır gelince çekip gitmesini
kaç gece düşündüm, biliyor musun?
Herkes güçlü olmamı ister.
Kimse “yoruldun mu?” demez.
Güçlü olmak bir övgü değil bazen,
yalnız kalmanın başka bir adıdır.
Ben de düşerim.
Ama herkes düşerken bağırır,
ben sessizce kanarım.
Kimse görmez diye değil,
alıştım diye…
Ben de mutlu olmak isterdim.
Ama bana hep sabretmek düştü.
Sevinçlerim kısa, acılarım uzun oldu.
Çünkü kader, bana hep öğretmeyi seçti;
ödüllendirmeyi değil.
Ben insan değil miyim?
Unutulunca acıyan,
hatırlanınca susan…
Kalabalıkta yalnız,
yalnızlıkta kalabalık olan…
Hata yaparım.
Yanlış severim, geç anlarım, erken kırılırım.
Ama niyetim hep temizdi.
Kalbim hep gerçeği söyledi,
dilim sustu sadece.
Beni en çok ne yorar biliyor musun?
Anlatmak zorunda kalmak…
Çünkü insan, gerçekten anlaşılınca susar;
anlaşılmadıkça konuşur.
Beni affet dünya,
senin sertliğine yumuşak geldim.
Bu yüzden çok kırıldım.
Ama hâlâ kötü olmadım.
Hâlâ kalbimi karartmadım.
Ben insan değil miyim?
Biraz merhamet, biraz sabır istemek çok mu?
Her şeyden vazgeçmişken,
bir “anlıyorum” cümlesine tutunmak suç mu?
Evet…
Ben insanım.
Eksik, yorgun, kırık ama hâlâ hisseden.
Ve en çok da
hissedebildiği için
acı çeken.
İnsan olmak buysa eğer;
acıya rağmen sevebilmek,
kırılınca da merhametli kalabilmekse…
Evet,
ben insanım.
Ve her şeye rağmen
insan kalmaya çalışanlardanım.
İnsanım işte…
Başka ne olabilirdim ki?