Siyaset sahnesinin en eskimeyen, en tanıdık melodisi hiç değişmez.
Kürsülerin ışıkları yandığında, mikrofonlar uzatıldığında ve seçim meydanları dolduğunda kurulan o büyük, iddialı cümleler; gün gelip de rüzgâr tersine döndüğünde yerini derin bir sessizliğe ya da ustaca kurgulanmış yeni gerekçelere bırakır.
Merhum Ferdi Tayfur’un yıllar önce dillere pelesenk ettiği "Dün neler söylerdin, bak bugün caydın" dizesi, aslında bizim siyasi tarihimizin en yalın özeti gibidir.
Siyasette "dün dündür, bugün bugündür" anlayışı Süleyman Demirel'in siyasi sözleri ne yazık ki bir istisna değil, adeta yazılı olmayan bir kural haline gelmiştir.
Bir gün önce "asla yan yana gelmeyiz" denilenlerle ertesi sabah aynı masada gülümseyerek poz verilir.
Dün en sert ifadelerle eleştirilen politikalar, bugün "ülke menfaati" ya da "yeni konjonktür" parantezine alınarak hararetle savunulur.
Vatandaş ise ekran başında elindeki kumandayla, dün izlediği konuşma ile bugün duyduğu açıklama arasındaki o derin uçurumu anlamlandırmaya çalışır.
Elbette siyaset katı ve değişmez dogmalarla yapılmaz.
-Şartlar değişir,
-Dünya dönüşür,
-Yeni ittifaklar ve çözümler gündeme gelir.
Ancak esneklik ile tutarsızlık arasında ince ama çok belirgin bir çizgi vardır.
Siyasette asıl aşınan şey, verilen sözlerin kendisinden ziyade o sözlere duyulan güvendir.
Zira seçmen, kendisine verilen vaatlerin tutulup tutulmadığı kadar, o vaatleri verenlerin kendi sözlerinin arkasında ne kadar durduğuna da bakar.
“Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür” derler ama dijital çağın arşivleri unutmuyor.
Dün atılan manşetler, kaydedilen videolar ve meydanlarda yankılanan o yüksek perdeli vaatler bir tık ötede duruyor.
Siyaset kurumunun itibarını koruyabilmesi, "bugün caydım" kolaycılığından çıkıp, "dün söylediğimin bugün de arkasındayım" diyebilme erdemini göstermesinden geçiyor.
Aksi halde meydanlardan yükselen sesler, vatandaşın kulağında sadece kırık bir şarkının nakaratı olarak kalmaya devam edecek.
Peki, bu "cayma" alışkanlığı neden bu kadar kolay normalleşiyor?
Çünkü siyaset kurumu çoğu zaman seçmenin hafızasının kısa olduğuna, gündemin hızla değiştiğine ve yeni bir tartışmanın eskisini unutturacağına güveniyor.
Dünün yakıcı gündemi, bugünün suni tartışmaları arasında eriyip giderken; verilen sözlerin hesabı da bir sonraki bahara erteleniyor.
Oysa siyaset, sadece günü kurtarma sanatı değildir.
Gerçek devlet adamlığı ve ilkeli siyaset, rüzgârın yönüne göre yelken kırmak değil; fırtınalı havalarda bile pusulayı şaşırmamaktır.
Söylenen her söz bir senettir; o senedin altındaki imza ise siyasetçinin toplum genelindeki itibarıdır.
İmzanın arkasında durulmadığı her an, sadece bir kişinin ya da bir partinin değil, bizzat demokratik kültürün hanesinden eksilir.
Toplumun siyasete olan ilgisizliğinin veya güvensizliğinin temelinde de tam olarak bu tablo yatıyor.
İnsanlar, kelimelerin içinin bu kadar kolay boşaltıldığı bir ortamda kime, neye inanacağını şaşırıyor.
Dün "ak" denilene bugün "kara" denildiğinde, gerçeğin ne olduğundan çok, kimin daha yüksek sesle konuştuğu önem kazanıyor.
Nihayetinde siyaset sahnesinde perdeler kapanıp ışıklar söndüğünde geriye makamlar, koltuklar ya da alkışlar değil; verilen sözler ve o sözlere ne kadar sadık kalındığı kalır.
Seçmen, günün sonunda kimin ne kadar büyük konuştuğuna değil, kimin sözünün eri olduğuna bakarak hükmünü verir.
Çünkü şarkıların bile eskimeyenleri, sözüyle özü bir olanlardır.