Kalabalık bir dost meclisinde demli çayları yudumluyoruz.

İkili, üçlü sohbetler dönüp dolaşıyor önce fon yolsuzluğuna sonra Adaletin nasıl işlediğinde buluşuyor.

Hz.Ömer üzerinden onlarca yüzlerce bünyesinde “dürüstlük” ile başlayan ve sona eren söylemler.

Sohbet bir taraftan olanca harareti ile devam ederken, kendi kendimize düşünüyor, sorular soruyor, sonrada bu sorulara cevap bulmaya çalışıyoruz.

Aklımıza ilk gelen soru “Tarihin tozlu sayfalarından çıkıp bugün, tam da şu an şehrin en işlek meydanında yürümeye başlasaydı Hz. Ömer, ilk neye bakardı dersiniz?” oluyor.

Muhtemelen ne gökdelenlerin ihtişamına aldanırdı ne de vitrinlerin ışıltısına.

O, doğrudan ara sokaklara, yoksul mahallelerin kapılarına ve adliye koridorlarına yönelirdi.

Çünkü onun dünyasında bir devletin veya toplumun gerçek gücü, en zenginin servetiyle değil, en garibanın sofrasındaki ekmekle ve adaletin terazisindeki hassasiyetle ölçülürdü.

Bugün sağ olsaydı, belki de en çok "emanet" kavramının nasıl hırpalandığına içerlerdi.

Liyakatin yerini tanıdıklara, ehliyetin yerini sadakate bıraktığı her masayı devirir; "İşi ehline vermediğiniz zaman kıyameti bekleyin" uyarısını hatırlatırdı.

Kamunun tek bir kuruşunu dahi kendi şahsi işi için kullanmaktan imtina edip devletin mumunu söndürüp kendi mumunu yakan o hassasiyet, bugün israfın ve şatafatın normalleştiği dünyamızda bize ağır bir ayna tutardı.

Sosyal medyada herkesin birbirini acımasızca yargıladığı, ancak kimsenin kendi nefsini hesaba çekmediği bu çağda; "Hesaba çekilmeden önce kendinizi hesaba çekin" sözü kulaklarımızda çınlardı.

Komşusu açken tok yatanların, trafikte birbirinin hakkına girenlerin, ticarette teraziyi eksik tartanların yüzüne o meşhur heybetiyle bakar ve vicdanlarımızı sarsardı.

Artık çok net bir şekilde biliyoruz, Hz. Ömer’i özlemek sadece geçmişe duyulan bir nostalji değildir.

Aslında onun temsil ettiği o sarsılmaz adalet duygusuna, merhamete ve sorumluluk bilincine duyduğumuz derin bir açlıktır.

Belki kendisi aramızda değil ama bıraktığı o büyük miras hâlâ omuzlarımızda duruyor.

Sorulması gereken asıl soru şu:

Bugün Hz. Ömer kapımızı çalsaydı, ona verecek bir hesabımız olur muydu?

Ömer kapımızı çaldığında, ona "Hoş geldin ey adaletin timsali!" diyebilmek için bugün elimizde ne var?

Muhtemelen hiçbirimiz o kapıyı kolay kolay açamazdık.

Çünkü Hz. Ömer demek, konfor alanlarımızın bozulması demektir.

O, sadece yöneticilere değil, sokağın sıradan insanına da ayna tutardı.

Bugün aramızda olsaydı, eleştiri oklarını yalnızca makamlara değil, bizlere de çevirirdi.

Çarşıya pazara çıktığında etiket oyunlarını gören, fırsatçılığı "ticari zeka" sananların tezgâhını başına yıkardı.

"Dicle'nin kenarında bir kurt kapsa bir koyunu, gelir de adli ilahi Ömer'den sorar onu" diyen o muazzam sorumluluk bilinci; bugün trafikte ambulansa yol vermeyenlere, sokak hayvanlarına eziyet edenlere ve doğayı acımasızca kirletenlere karşı bir vicdan mahkemesi kurardı.

En çok da gençlerin gözünün içine bakardı Hz.Ömer.

İslam'ı kabul ettiğinde henüz yirmili yaşlarının sonundaydı.

O genç ve gür sesin, bugünün umutsuzluğa kapılmış, ekranlar arasına sıkışmış nesline söyleyeceği çok şey olurdu.

Onlara hakikatin peşinden gitme cesaretini, haksızlık karşısında susmamayı ve kimliklerini kaybetmeden dimdik ayakta durmayı öğütlerdi.

Sözün özü.

Hz. Ömer’in bugün aramızda olmasını dilemek, aslında ağır bir yükün altına girmeyi göze almaktır.

Onun adaletini istemek, önce kendi içimizdeki haksızlıklara dur diyebilmektir.

Belki O, fiziksel olarak aramızda değil ama "Ömerçe" bir duruş hâlâ mümkün.

Yeter ki biz, mumun ışığını kendi menfaatimiz için değil, hakikat için yakmaya niyet edelim.