Ah keşke…
İnsanın diline en çok düşen ama kalbine en ağır oturan iki kelime.
Bazen bir iç çekiştir, bazen gecenin ortasında sessizce söylenen bir itiraf.
Ah keşke bazı insanlar gitmeden önce biraz daha kalsaydı!
Bir cümleyi yarım bırakmasaydı,
bir vedayı aceleye getirmeseydi…
İnsan, çoğu zaman kaybettikten sonra anlıyor kıymeti.
Sesini duymadan geçen günlerin,
bir gün içimizi bu kadar üşüteceğini kim bilebilirdi?
Ah keşke suskunluk mesafe sanılmasaydı!
Çünkü bazen en büyük çığlık,
insanın içine attığıdır.
Herkes güçlü görünmek zorunda sanki.
Dimdik duran omuzların altında
ne fırtınalar koptuğunu kimse sormuyor.
“İyiyim” diyoruz,
çünkü başka ne denir bilmiyoruz.
Ah keşke “iyiyim” diyen herkes
bir gün olsun gerçekten iyi olabilseydi!
Beklemek…
İşte insanı en çok yoran şeylerden biri.
Bir mesajın gelmemesi,
bir kapının hiç çalınmaması
ne kadar da sessiz ama ne kadar da acıtır insanı.
Ah keşke umut,
her seferinde biraz daha eksilmeseydi içimizden!
Kırılmak bazen toparlanmaktan daha gerçek geliyor bana.
Hep güçlü olmak zorunda kalmak,
insanı kendi acısına bile yabancılaştırıyor.
“Geçer” diyorlar…
Geçmiyor.
Bazı şeyler geçmiyor;
sadece insanın içine yerleşiyor.
Hatıralar keşke yalnızca gülüşlerden ibaret olsaydı!
Bir sesle titremeseydi yürek,
bir kokuyla dolmasaydı gözler.
Geçmiş, ansızın çıkıp gelmese karşımıza
belki bu kadar yorulmazdık.
Sevmek de garip…
İnsan en çok severken yalnız kalıyor bazen.
Kalabalıkların içinde bile
kendinle baş başa kalabiliyorsun.
Ah keşke herkes,
kalbinde taşıdığı yük kadar konuşsaydı!
O zaman sessizlik bu kadar ağır olmazdı belki.
Affetmek desen…
Unutmak sanılıyor hâlâ.
Oysa affediyorsun ama
içindeki boşluk yerli yerinde duruyor.
Gidenler ardında ne çok “neden” bırakıyor!
Ne çok cevapsız soru…
Yarım kalan dualar var bir de.
Gökyüzüne ulaşamayan cümleler…
Ah keşke gözyaşları
yalnızca mutluluktan aksaydı yanaklardan!
Ama hayat böyle işte…
“Keşke”lerden bir yol yapıyor önümüze.
Düştükçe öğretiyor,
eksilterek büyütüyor insanı.
Ve sonunda anlıyoruz:
Ah keşke demek,
değişmeyecek bir geçmişle
yaşamayı öğrenmektir!