Bir ben ağlıyorum, bir de hayallerim ağlıyor.
Ben sustukça içimdeki gürültü büyüyor.
Kimse duymuyor ama hayallerim her gece adımı sayıklıyor.
Bir zamanlar “olacak” dediğim ne varsa,
şimdi köşeye sinmiş, üstü toz tutmuş birer hatıra gibi bakıyor bana.
İnsan en çok kendine verdiği sözleri tutamayınca yanıyor.
Ben yandım…
Hayallerim de benimle birlikte yandı.
Onlar benimle büyüdü, benimle umutlandı
ve benimle birlikte yoruldu.
Gülüşlerimi ödünç verdim hayata,
içimdeki kırıkları kimseye göstermedim.
Herkes “iyisin” sandı,
oysa ben geceleri kendimle baş edemeyen
uzun bir sessizliğin içindeydim.
Kalabalıkların ortasında kayboldum.
En sessiz insanların çığlıkları
en derinden gelir,
ama kimse duymak istemez.
Yalnızlığımı fark eden olmadı.
Bir ben ağlıyorum;
yarım kalan dualarım için,
“bir gün” diye ertelediğim umutlar için,
olmak isteyip de olamadığım o kişi için…
Bir de hayallerim ağlıyor.
Yazılmamış cümleler,
yarım bırakılmış defterler,
gidilememiş yollar için.
Ne zaman yanlarına gitsem
başlarını öne eğiyorlar,
“Sen vazgeçtin” der gibi bakıyorlar bana.
Oysa bilmezler…
Ben vazgeçmedim.
Sadece çok yoruldum.
Her güçlü duruşun ardında
kimseye gösterilmeyen bir çöküş vardır.
Bir ben ağlıyorum, bir de hayallerim ağlıyor.
Bu cümle kader gibi dolandı dilime.
Nereye gitsem peşimden geldi.
Susmak istedikçe içimde konuştu.
Geceler uzun,
umutlar yorgun.
Kalbim,
hep geç kalmış bir tren gibi
hayata yetişemedi.
Aynaya baktığımda
bazen kendimi tanıyamıyorum.
Zaman benden bir şeyler almış,
geri vermeyi unutmuş gibi.
İnsan bazen güçlü değil,
sadece alışmış olur acıya.
Ben acıya alıştım,
ama kabullenemedim.
Herkes bir şeyler bekledi benden,
kimse nasıl dayandığımı sormadı.
Omuzlarım yükten eğildi,
“dik dur” dediler.
Hayallerimle arama
zaman değil, insanlar girdi.
İnancımı kemiren cümleler,
yavaş yavaş çökertti içimi.
Ben iyi olmayı değil,
anlaşılmayı istedim.
Ama anlaşılmak
herkese nasip olmadı.
Kalbim geç kalmış bir tren gibi;
her istasyonda bekledi, ama hiç kimse inmedi.
Hayallerim, bana küsmüş gibi…
Başlarını öne eğiyorlar,
“Sen vazgeçtin” dercesine bakıyorlar bana.
Oysa vazgeçmedim,
sadece çok yoruldum.
Belki bir gün…
ben toparlanırım.
Hayallerim de gözyaşlarını siler.
Belki yeniden inanırız birbirimize.
Ama o güne kadar bilinsin ki;
Bir ben ağlıyorum,
bir de hayallerim…
Başka kimsenin fark etmediği,
kimsenin umurunda olmayan bir ağırlıkla.
Ve unutma…
Sessiz çığlıklar en derinden gelir,
ve her gözyaşı, anlatamadığımız sözlerden büyür.