10 Kasım…
Saat dokuzu beş geçe…
Bir gün daha doğar takvimde ama bir milletin yüreğinde zaman, aynı acıyla yeniden durur.
Saatler susar… Şehirler sessizliğe bürünür…
Bir millet, aynı anda aynı özlemle başını eğer.
Çünkü bugün, yalnızca bir insanı kaybettiğimiz gün değildir.
Bugün; Bir milletin karanlığını aydınlığa kavuşturan,
esarete boyun eğmeyen bir ulusa bağımsızlığın yolunu açan,
bir milletin kaderini tayinine baş koyan büyük önder Mustafa Kemal Atatürk'ü sonsuzluğa uğurladığımız gündür.
Atam…
Sen gittin sanıyorlar…
Oysa sen, her sabah bir çocuğun gözlerinde parlayan umutla yeniden doğuyorsun.
Bir sınıfta açılan kitabın sayfalarında, bir bayrağın gökyüzüne uzanan dalgalanışında; özgürce söylenen her sözde, bilimin aydınlattığı her düşüncede, bir milletin yarına duyduğu inançta yaşamaya devam ediyorsun.
Sen bize yalnızca bir vatan bırakmadın. Bir duruş bıraktın…
Bir karakter bıraktın…
Düşünmeyi, sorgulamayı, aklın ve bilimin ışığında yürümeyi öğreten bir miras bıraktın.
En karanlık zamanlarda umudu, en zor günlerde cesareti, en büyük mücadelelerde inancı öğrettin.
Ve biz, senin izinden yürüyen nesiller olarak bir söz verdik:
Yorulmayacağız! Vazgeçmeyeceğiz!
Aydınlık izinden, bağımsızlığın yolundan ayrılmayacağız!
Bugün gözlerimizde hüzün, yüreğimizde tarifsiz bir özlem, dilimizde senin adın, geleceğe bakan gözlerimizde senin aydınlığın var.
Atam…
Saat dokuzu beş geçe…
Yine susacağız…
Yine gözlerimiz uzaklara dalacak…
Yine içimizde tarifsiz bir sızı hissedeceğiz.
Sonra başımızı kaldıracağız.
Çünkü biliyoruz ki sen, bize yalnızca yas tutmayı değil, ayağa kalkmayı da öğrettin.
Yaktığın ışık sönmeyecek, sonsuza dek...
Rahat uyu Atam...
Saygı, özlem ve minnetle...
