Türk Milliyetçiliğinin sembolleri ile ilgili yazı yazacağım kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi.

Bir süredir zaten akıl bile edemeyeceğimiz şeyleri yaşıyoruz.

Sıradan bir dünya ülkesini bırakın dünyanın en büyük ülkelerinde bile bir ayda yaşananlar ülkemizde bir günde yaşanıyor artık.

Bu hızlı gündem içerisinde artık şaşırmaktan yorulduğumu itiraf etmeliyim.

Bu hızlı değişimin oluşturduğu jetlag etkisi aslında doğru karar vermemi zorlaştırsa da zamana yenilmemek için mücadele etmeye ve yazmaya devam ediyorum.

Bu hafta sonu ortaya çıkan birçok olayı hazmetmeye çalışırken, İyi Parti Genel Başkanı Musavvat Dervişoğlu’nun Trabzon’da yaptığı mitingde söyledikleri gündemi değiştirdi. Yani aslında Milliyetçilerin gündemi demek doğru olur.

Yoksa milletin ekonomi, adalet, konusundaki kemikleşmiş dertleri hangi fikirde olursak olalım mutlu bir azınlık dışındaki çoğunluk için değişmiyor.

Sayın Genel Başkan milliyetçiliğin sembolü ile ilgili miting sırasında “benim Bozkurt işareti yapmamı bekliyorsunuz ama bilin ki Türk Milliyetçilerinin sembolü direnişin ve itirazın sembolü sağ kolu kaldırmaktır” dedi ve yumruğunu sıkıp sağ kolunu kaldırdı. Başladı bir tartışma.

Türklüğün, Türkçülüğün sembolü ile bölünmeye hazır Türk Milliyetçileri işi gücü bırakıp yeni bir polemiğin içerisine düştüler. Bu semboller üzerinden yapılan kısır tartışmalar yeni değil ki.

Türk milliyetçiliğin ideolojik zemini üzerine yapılan tartışmalar çok uzun zamandır var.

Aslında meselenin semboller değil sağlam ideolojik bilinç ve aidiyet ile çözüm önerileri üzerinde şekillenmesi gerektiğini söyleyip duruyoruz ancak bu semboller üzerinden çatışma kolaycılığından bir türlü kurtulamıyoruz.

Şimdi aslında olanları yerine koyarsak bu tartışma bitecek.

Sayın Dervişoğlu’nun Türk Milliyetçisi olduğu konusunda kimsenin şüphesinin olduğunu sanmıyorum.

Mahalle onu tanır ve mücadelesini bilir.

Öyleyse söylediğini bir dinlemek gerekmez mi?

Türk Milliyetçiliğinin yüz yıllık tarihini açıp okuyanlar, özellikle son elli yılını bilenler Atsız’dan başlayarak tüm milliyetçilerin yemin ederken, söz verirken, kendini tanımlarken sağ ellerini yumruk yapıp kaldırdıklarını bilir.

12 Eylül sonrası yargılamalarında Alparslan Türkeş mahkeme salonuna getirildiğinde tüm tutukluların yerlerinden kalkıp aynı hareket ile selam verip istiklal marşını okuduğunu hatırlamayan yoktur.

O nedenle bu işaret kabul görmüş bir semboldür.

“Bozkurt işareti” güzeldir, anlamlı ve etkilidir. 1990’lı yıllarda Gagavuz Türklerinin Ankara’yı ziyaretinde Türkeş tarafından kullanılmaya başlamış özellikle 1992 yılında Bakü Mitinginde yaygınlaşmıştır.

, Tabi ki kadim bir geçmişi vardır. Göktürkler, Hunlar ve Kıpçaklar mitolojik olarak Kurt Sembolünü ve bu işareti kullandılar.

6. Yüzyılda heykelcilerde, 10. Yüzyılda Firdevsi’nin “Şehname” sindeki minyatürlerde bu sembolü görüyoruz.

Türklerin Ergenekon’dan çıkışta Bozkurt’un önder olduğu inancını kabul ediyoruz. Atatürk’ün para üzerinde Bozkurt simgesini koyduğunu biliyoruz.

Lakin bu sembolü uzun yıllar unutmuşuz.

Sayın Dervişoğlu aslında bunu anlatmaya çalıştı sanırım.

Yani 1990’dan önceye bir selam verdi ve Türk Milliyetçilerinin unutulan o sembolünü gündeme getirdi.

Belki de “Bozkurt” işaretinin bir parti sembolü olmasını istemediği için yani Tüm Türkleri tanımlaması gerektiğini düşünerek, eski sembol ile“Bozkurt”u koruma altına almaya çalıştı.

Hem geçmişi yad etti hem de bu sembol üzerinden farklı siyasi düşüncedeki tüm Türkler için hiçbir partinin tekelinde olmaması için bir hamle yaptı.

Kimin hangi sembolü kullandığı ile uğraşacak halimiz yok.

Gönlümüz tüm Türklerin “Bozkurt işaretini” kullanmaktan yana. Ancak partilerin kendini tanımlayacak eski yeni herhangi bir sembolü kullanmasının ne gibi bir zararı olur?

Halk beğenir kullanır beğenmez unutulur.

Kaldı ki Dervişoğlu’nun gösterdiği sembolün geçmişte ciddi öneri vardır.

Bu kadar sıkıntımız var iken bu kısır meseleler ile zaman harcamaya gerek var mı?

Sizi önce sağ kolumu kaldırarak sonra da Bozkurt işareti ile selamlıyorum. “Tanrı Türk’ü korusun ve yüceltsin”