Bir köşede soluklanayım,
kimsenin benden bir şey beklemediği,
kimsenin “iyi misin?” diye sormadığı bir yerde.
Yorgunluğumu anlatmak zor geliyor artık;
çünkü herkes güçlü sandığına yük bindiriyor.
Hayat dediğin, omzuma asılmış eski bir çanta gibi…
İçinde yarım kalmış hayaller,
söylenememiş cümleler
ve içime attığım onca suskunluk var.
Açıp dökesim yok;
sadece bir köşeye bırakıp nefes almak istiyorum.
Bir köşede soluklanayım,
kalbimin gürültüsü biraz dinsin.
Çünkü insan, en çok kendi içinde yoruluyor.
Gülüşlerim kalabalıklar için,
yorgunluğum bana kaldı.
Kimse görmedi, kimse sormadı.
Bir köşede soluklanayım,
kırıldığım yerlerden kan sızmasın diye.
Her şeye “iyiyim” demek,
en ağır yalan oldu dilimde.
Oysa bazen insanın tek ihtiyacı
anlaşılmak değil;
anlatmadan durabilmek.
Bir köşede soluklanayım,
geçmişimle arama biraz mesafe koyayım.
Her hatırayı sırtımda taşımak zorunda değilim belki.
Bazı acılar, hatırlanmak için değil
susularak dinlenmek içindir.
İnsan hep güçlü durunca
kimse yıkılabileceğini düşünmüyor.
Oysa ben de yoruluyorum,
ben de bazen tutunacak bir sessizlik arıyorum.
Kalabalıkların ortasında değil,
en çok yalnızken düşüyor insanın omuzları.
Bir köşede soluklanayım,
kendime kızmayı bırakayım biraz.
Her şeyi kurtaramadım diye
kendimi mahkûm etmeyeyim.
Çünkü bazı savaşlar kazanılmaz,
sadece insanı büyütür.
Bir köşede soluklanayım,
kimsenin bilmediği yanlarımı da yanıma alarak.
Güçlü görünmekten yorulan gözlerimi
bir anlığına kapatayım.
Çünkü insan, ağlamayı erteledikçe
içinde daha çok büyütüyor acıyı.
Herkes bir yere yetişiyor,
ben ise kendime geç kaldım.
Yıllardır başkalarının yaralarını sararken
kendi kanayan yerlerimi görmezden geldim.
Meğer insan, en çok kendini ihmal edince
yalnız kalıyormuş.
Bir köşede soluklanayım,
hesap sormadan, hesap vermeden.
Ne neden böyle oldu diye düşüneyim
ne de keşkelere tutunayım.
Bazı yollar dönülmez,
bazı insanlar geri gelmez;
bunu kabullenmek de bir çeşit olgunluk belki.
Eğer susuyorsam,
anlatacak sözüm kalmadığından değil;
sözlerim beni yaralamasın diyedir.
Ve eğer geri çekiliyorsam,
kırmamak içindir, kaçmak değil.
Bırakın…
Bir köşede soluklanayım.
Ne kaçıyorum hayattan
ne de vazgeçiyorum.
Sadece kalbime yetişmek istiyorum.
Belki biraz nefes alırsam,
yeniden dayanırım.
Ve eğer bir gün yeniden ayağa kalkarsam,
bu kaçtığımdan değil;
kendime zaman tanıdığımdan olacak.
Şimdi izin verin…
Bir köşede soluklanayım.
