İnsan bazen en çok kendi içinde yorulur. Kalabalıkların ortasında bile kimseye anlatamadığı bir sızı büyür yüreğinde. Gece olur, ışıklar söner, herkes susar… İşte o vakit gözler konuşmaya başlar. Bir damla yaş, bin kelimenin anlatamadığını anlatır. Ama tam o anda kalbin derininden bir ses yükselir:
“Ağlama gözlerim, Mevla Kerim’dir…”
Kul daralır ama Rahman geniştir. İnsan kırılır ama Allah onarır. Dünya hoyrattır; alır, eksiltir, bekletir. Fakat Rabbimiz eksiltmez; sabrı koyar yüreğe, umudu fısıldar kulağa. Her gecenin sabahı varsa, her imtihanın da bir hikmeti vardır. Biz görmesek de O görür. Biz anlamasak da O bilir.
Bazen bir ayrılık yakar içimizi. Bazen bir haksızlık susturur bizi. Bazen en yakınımızın susuşu en ağır söz olur kalbimize. İşte tam orada insanın secdeye düşesi gelir. Çünkü bilir ki kul kapıları kapanınca, gök kapıları açılır. Gözyaşı yere düşmeden önce Arş’a yükselir.
Kerim olan Allah kulunu çaresiz bırakır mı hiç? O ki bir tohumu çatlatır da içinden filiz çıkarır. O ki karanlık toprağın altından rengârenk çiçekler büyütür. Senin kalbinden mi umut çıkaramayacak? Senin derdine mi derman bulamayacak?
Demek ki yara son değildir. Düşmek bitmek değildir. Ağlamak kaybetmek değildir. Belki de gözyaşı kalbin abdestidir.
Bazen insan en çok kimse bilmezken ağlar. Yastığı sırdaş olur, gece şahidi olur. İçinde kopan fırtınaları kimse görmez ama Allah bilir. Sen daha “ah” demeden O merhemi hazırlayandır. İmtihan sevgisizlik değil; kıymetin göstergesidir. Altın ateşte arınır, insan sabırla.
“Ağlama gözlerim…”
Çünkü her gecenin içinde gizli bir seher vardır.
Her karanlığın bağrında saklı bir aydınlık…
Rabbimiz Kur'an-ı Kerim’de buyurur ki: “Şüphesiz zorlukla beraber bir kolaylık vardır.” İşte o kolaylık sabrın içinde saklıdır. İşte o rahmet gözyaşının arkasındadır.
Belki bugün içini acıtan şey, yarın şükrüne dönüşecek. Belki bugün sabırla beklediğin kapı, yarın en güzel hayrın olacak. Sen “bittim” dersin, Allah “başlatıyorum” der. Sen “yapamam” dersin, Allah “Ben yeterim” der.
Öyleyse başını göğe kaldır ve fısılda:
“Ya Rabbi… Ben anlamasam da Sen bilirsin.
Ben görmesem de Sen gösterirsin.
Ben düştüm sandım ama Sen tutarsın…”
Ve yine de ağlamak isterse gözlerin, bırak aksın… Ama umudunu kaybetme. Çünkü Mevla Kerim’dir. Kerem sahibi olan, kulunu asla unutmaz.
Bir gün geriye dönüp baktığında diyeceksin ki:
“İyi ki sabretmişim…
İyi ki güvenmişim…
İyi ki ‘Ağlama gözlerim, Mevla Kerim’dir’ demişim…”