Bu dünya gelip geçici bir gölge gibi…
İnsan bazen peşinden koştuğu şeylerin aslında birer hayal olduğunu çok geç anlar.
Mal, mülk, makam… Hepsi bir gün susar.
Ama kalbin içinde bir boşluk vardır ki, neyle doldurursan doldur eksik kalır.
İşte o eksikliğin adı sensin ya Rabbi…
Gecenin en sessiz anında insan kendine değil, Sana konuşur.
Kimse duymaz ama Sen duyarsın.
Kimse anlamaz ama Sen bilirsin.
Gözden düşen bir damla yaşın bile hesabını tutarsın.
Ben ne dünya istedim, ne de geçici sevinçler…
Benim içimde yanıp duran tek bir ihtiyaç var:
Sana yakın olmak.
Kalabalıkların içinde kaybolurken,
Yalnızlığın ortasında boğulurken,
Bir tek Sen varsın sığınılacak.
Çünkü Sen olunca insan kaybolmaz,
Sen olunca kalp dağılmaz.
Derler ya; “Her şeyim var ama huzurum yok…”
İşte o huzurun adı Sensin.
Çünkü Sen olmadan hiçbir şey tamam değildir.
Ne bir sevgi, ne bir mutluluk, ne de bir hayat…
Ben Sana bir ömürlük istekle gelmedim,
Ben Sana sadece Seni istemeye geldim…
Ne cennet hayali, ne dünya arzusu…
Sadece Sen…
Çünkü Sen olunca yokluk bile varlıktır,
Sen olmayınca varlık bile yokluktur…
Bazen bir secdede insan bütün yüklerini bırakır…
Alnını yere koyduğu anda aslında kalbini Sana açar.
Sözler tükenir, cümleler dağılır ama bir his vardır ki
Sana ulaşır, Sana varır.
Ben o hissin peşindeyim ya Rabbim...
Bir kapı arıyorum;
Ne dünyaya açılan ne de insanlara…
Sadece Sana açılan bir kapı…
Ve biliyorum ki o kapı kalbimin içindedir,
Ama anahtarı Senin elindedir.
Ne zaman kaybolsam,
Ne zaman yorulsam,
Ne zaman içim daralsa…
Adını anıyorum ve içimde bir ferahlık doğuyor.
Bu nasıl bir rahmettir ki,
Daha adını söylemeden bile gönlümü sarıyor?
Ben günahlarımla geldim Sana…
Eksiklerimle, hatalarımla, kırık dökük bir kalple…
Ama biliyorum; Sen affedensin, Sen merhametlisin.
Sen kapısını çalanı geri çevirmezsin.
Beni benden daha iyi bilen Sensin…
Ben neyi saklasam da Sen görürsün.
Ben neyi unutmak istesem de Sen bilirsin.
O yüzden saklanacak yerim yok…
Sadece Sana sığınacak yerim var.
Ey kalplerin sahibi…
Kalbimi kendine çevir.
Ey yolların sahibi…
Beni Sana çıkan yoldan ayırma.
Ey merhametin sonsuz olan…
Beni merhametinden mahrum bırakma.
Çünkü ben artık anladım:
Dünya bir imtihan,
İnsan bir yolcu,
Ve varılacak tek yer Sensin…
Ve şimdi biraz daha derinden görüyorum…
İnsan aslında en çok kendinden kaçar.
Ama nereye giderse gitsin,
Kalbini de yanında götürür.
Ve kalp, Sen olmadıkça hiçbir yerde huzur bulmaz.
Bir ömürlük yorgunluklar taşıyoruz omuzlarımızda…
Affedilmeyi bekleyen hatalar,
Unutulmayı bekleyen acılar,
Ve susmayı öğrenmiş yaralar…
Ama Sen “gel” dediğinde
Hepsi bir anda hafifliyor.
Ya Rabbi…
Beni öyle bir hale getir ki,
Seni anmadan geçen zaman bana yük olsun.
Seni unuttuğum anlar içimde bir eksiklik gibi büyüsün.
Ve Seni hatırladığım her an
Kalbim yeniden doğsun.
Ben artık anladım ki;
Sevgi de Sensin, sabır da Sensin, umut da Sensin…
Benim aradığım ne varsa
Hepsi Sende saklı.
Ne zaman düşsem kaldıran,
Ne zaman kaybolsam yol gösteren,
Ne zaman susasam içime huzur veren Sensin…
Ve şimdi…
Ne sözlerim yeter, ne de gözyaşlarım anlatmaya…
Ama kalbim biliyor ve dilim yine aynı cümlede duruyor:
Bana Seni gerek… Seni Ya Rabbim...