Hayat bazen öyle bir noktaya getirir ki insanı, ne söyleyeceğini bilemezsin. Şaşkınlığını gizleyemez, hayretini içine sığdıramazsın. Tam da o anlarda dilinden dökülüverir: “Buyur buradan yak!”

Aslında bu söz, birkaç kelimeden ibaret değildir. İçinde biraz sitem, biraz öfke, biraz hayret, biraz da çaresizlik vardır. İnsan bazen öyle olaylarla karşılaşır ki akıl mantık bir kenara çekilir, yaşananların karşısında söyleyecek söz bulamazsın.

Öyle bir dünya olduk ki artık doğruyu söyleyen suçlu, yanlışı yapan haklı çıkabiliyor. Dün söylediğini bugün inkâr edenler, kendi çıkarı uğruna dününü unutanlar, menfaatleri bitince dostluğunu da bitirenler var. Bir bakıyorsun, en çok konuşanlar en az iş yapanlar; en çok ahlaktan söz edenler ise ahlakın gereğini yerine getirmeyenler…

İnsan bazen karşısındakinin yaptıklarına değil, yaptıklarını nasıl savunduğuna şaşırıyor. Hatasını kabul etmek yerine suçu başkasına yükleyenler, haksızlığını haklı göstermeye çalışanlar, bir de bütün bunları yaparken kendilerini dünyanın en masum insanı gibi anlatanlar var.

İşte o zaman insanın içinden bir ses yükseliyor: Buyur buradan yak!

Ama asıl mesele, başkalarının yanlışlarına şaşırıp kalmak değil. Bütün bu yaşananların içinde insan kalabilmek. Haksızlığa uğrasan da adaletten ayrılmamak, kötülük görsen de kötülük yapmamak, menfaat uğruna karakterini satmamaktır.

Çünkü hayatın en büyük imtihanı, herkesin yaptığını yapmak değil; herkes değişirken kendin olarak kalabilmektir.

Unutmayalım ki hiçbir yalan sonsuza kadar gerçek, hiçbir haksızlık sonsuza kadar haklı kalmaz. Zaman gelir, maskeler düşer, gerçekler ortaya çıkar. O gün geldiğinde kimin ne söylediğinden çok, nasıl yaşadığı konuşulur.

Velhasıl, bu dünyanın hâline bakınca insan bazen gülse mi ağlasa mı bilemiyor. Her gün yeni bir şaşkınlık, her gün yeni bir çelişki…

Sonra da kendi kendine soruyor:

Bu kadarına da pes doğrusu!

Ne diyelim, hayat işte… Bazen anlatmaya kelimeler yetmiyor.

Buyur buradan yak!