Bazı hikâyeler vardır, anlatılırken insanın boğazına bir düğüm oturur. Bazı yaşanmışlıklar vardır, üzerinden yıllar geçse de ilk günkü gibi acıtır. Çünkü her insanın içinde kimseye anlatamadığı bir hikâyesi, geceleri yastığına sessizce bıraktığı birkaç damla gözyaşı vardır.
Kimi annesini özler, kimi babasının nasihatlerini… Kimi bir evladın yolunu gözler, kimi de bir daha asla açılmayacak bir kapının önünde umutla bekler. Kimi sevdiğine kavuşamamıştır, kimi kavuştuğu hâlde onu kaybetmiştir. En acısı da insanın, bir zamanlar hayatının merkezinde olan birinin artık yalnızca hatıralarında yaşayacağını bilmesidir.
Bir annenin pencerede evladını bekleyişi vardır mesela… Akşam olur, hava kararır, sofradaki yemek soğur ama annenin gözü yoldan ayrılmaz. Telefon her çaldığında yüreği yerinden oynar. Çünkü anne için evladının yaşı kaç olursa olsun, o hâlâ kapıdan içeri girecek küçük çocuğudur.
Bir de babalar vardır… Ömrünü ailesi için tüketen, elleri nasırlı, sırtı yorgun ama yüreği dimdik duran babalar… Çocukları üzülmesin diye kendi derdini içine gömen, hastalığını belli etmeyen, acısını kimseye söylemeyen babalar… Bir gün giderler ve insan, keşke bir kez daha elini öpseydim, keşke biraz daha yanında otursaydım diye hayıflanır.
Bir hikâye de yarım kalan sevdalardan gelir. Birlikte kurulmuş hayaller, aynı yastığa baş koymuş iki insan, yıllarca paylaşılmış bir ömür… Sonra bir gün hayatın acımasız gerçeği çıkar karşılarına. Biri gider, diğeri kalır. Giden toprağın altında, kalan hatıraların içinde yaşar. İnsan bazen bir mezar taşının başında, koskoca bir ömrün ne kadar kısa olduğunu anlar.
Ve en ağlatan hikâyeler, kimsenin bilmedikleridir. Herkesin yanında gülümseyen ama geceleri sessizce ağlayan insanların hikâyeleri… Dışarıdan güçlü görünen, içinde bin parçaya bölünmüş yüreklerin hikâyeleri…
Unutmayın, herkesin yüzüne bakarak hayatını anlayamazsınız. Çünkü bazı insanlar gözyaşlarını içine akıtır, bazıları acısını tebessümünün arkasına saklar. Kimi yarasını anlatamaz, kimi anlatsa da anlaşılmayacağını bildiği için susar.
Belki de bu dünyada en çok ağlatan şey ölüm değildir. Bazen bir daha duyulamayacak bir ses, bazen söylenememiş bir söz, bazen de tam sarılacakken araya giren zamandır.
Hayat dediğin nedir ki?
Dün birlikte güldüğün insanlar, bugün bir fotoğraf karesinde kalabiliyor. Dün sesini duymaya doyamadıkların, bugün bir mezar taşında adını okuduğun insanlara dönüşebiliyor.
Onun için sevdiklerinize sarılmayı ertelemeyin. Bir telefon açmayı, bir gönül almayı, bir güzel söz söylemeyi yarına bırakmayın.
Çünkü bazı yarınlar hiç gelmiyor. Bazı insanlar bir daha dönmüyor. Bazı hikâyeler ise mutlu sonla bitmiyor.
Ve insan, ömrünün sonuna doğru anlıyor ki…
Dünyanın en ağlatan hikâyeleri kitaplarda yazmaz. Onlar insanların yüreğinde saklıdır.
