Hayat, geçmişten geleceğe doğru akan uzun bir yolculuktur. Her insan bu yolun bir yerinde başlar yürümeye. Kimi umutlarla çıkar yola, kimi hayallerinin peşinden gider, kimi de ardında bıraktıklarının özlemiyle yürür. Ama herkesin yürüdüğü yol farklı olsa da vardığı yerin adı çoğu zaman aynıdır: Yaşanmışlık…
Geçmiş, geride bıraktığımız bir zaman dilimi gibi görünse de aslında geleceğe taşıdığımız en büyük yükümüz, bazen de en kıymetli hazinemizdir. Çünkü insan geçmişinden aldığı derslerle geleceğe yürür. Her yaşanmışlık bir iz bırakır, her iz insana bir şey öğretir.
Fakat bu yolculuk öyle sanıldığı kadar kolay değildir. Yürüdükçe yorulursun. Bazen yolun uzunluğu, bazen sırtındaki yük, bazen de yanında yürüdüğünü sandığın insanların yokluğu yorar seni. İster burada ol, ister başka bir yerde… İster kalabalıkların içinde yaşa, ister bir başına kal… Hayat, er ya da geç seni yoracaktır.
Dertler göreceksin, kederler yaşayacaksın. Beklemediğin yerden darbeler alacak, hiç ummadığın insanlardan kırılacaksın. Bazen bir söz canını yakacak, bazen bir suskunluk yüreğine dokunacak. Bazen de hiçbir şey olmamış gibi görünen bir günün sonunda, içinde birikenlerin ağırlığıyla başını yastığa koyacaksın.
Çünkü hayat yalnızca güzel günlerden ibaret değildir. Sevinç kadar hüzün, kavuşmak kadar ayrılık, gülmek kadar ağlamak da vardır bu yolun üzerinde.
İnsan bazen yaşadığı yerden yorulur, bazen insanlardan, bazen de kendi düşüncelerinden… Bir başka şehre gitmenin, yeni bir hayata başlamanın bütün yorgunlukları geride bırakacağını sanır. Oysa insan nereye giderse gitsin, yaşadıklarını da beraberinde götürür. Çünkü bazı yorgunluklar bedeninde değil, yüreğindedir. Onları ne yolların uzunluğu ne de şehirlerin değişmesi alıp götürebilir.
Ama bütün bunlara rağmen yürümekten vazgeçmemek gerekir. Çünkü hayat, yorulduğumuz için durabileceğimiz bir yer değil; yorulsak da yürümeyi öğrenmemiz gereken bir yolculuktur.
Unutmamak gerekir ki her yokuşun bir inişi, her gecenin bir sabahı, her kederin içinde saklı bir tesellisi vardır. Yeter ki insan umudunu kaybetmesin. Yeter ki yaşadığı acılara yenilip kendi içindeki güzellikleri tüketmesin.
Belki de büyümek dediğimiz şey, biraz da yorulmayı öğrenmektir. Her şeye rağmen ayakta kalabilmek, kırıldığın hâlde kalbini karartmamak, yaşadıklarından ders çıkarıp yoluna devam edebilmektir.
Hayat geçmişten geleceğe akan bir yol… Bu yolda kimi zaman koşacak, kimi zaman yavaşlayacak, kimi zaman da soluklanmak için duracaksın. Ama şunu bilmelisin: Yorulmak yenilmek değildir. Bazen durmak, yeniden başlayabilmek için gereklidir.
Öyleyse kendine kızma yorulduğunda. Her şeyi bir anda çözmeye, herkese yetişmeye, her yükü omuzlamaya çalışma. Çünkü sen de insansın. Senin de yorulmaya, dinlenmeye, anlaşılmaya ve biraz huzura ihtiyacın var.
Ve unutma; hayat seni yorabilir ama sen hayatın bütün güzelliklerine sırtını dönme. Çünkü daha yürünecek yollar, görülecek güzel günler ve yaşanmaya değer nice anılar var.
Yol uzun, ömür kısa…
Yorulsak da yürüyeceğiz. Çünkü hayat, geride bıraktıklarımızla değil, önümüzde hâlâ yaşayabileceğimiz güzelliklerle de anlam kazanır.
