Oysa ne çok şey sığdırmışızdır ömrümüze…
Birlikte yürüdüğümüz yollar, aynı sofrada paylaştığımız ekmek, göz göze geldiğimizde konuşmadan anlaştığımız insanlar… Bir zamanlar hiç bitmeyecek sandığımız günler, şimdi birer hatıra olarak yüreğimizde saklı.
Ne çok insan geçti hayatımızdan. Kimileri bir ömür kalacak sandığımız kadar yakınımızdaydı, kimileri ise bir mevsimlik uğrayıp geçti ömrümüzden. Kimiyle güldük, kimiyle ağladık. Kimiyle hayaller kurduk, kimine içimizde yarım kalmış cümleler bıraktık.
Bir zamanlar telaşla yaşadığımız günlerin kıymetini, bugün geriye dönüp baktığımızda daha iyi anlıyoruz. Meğer mutluluk dediğimiz şey, büyük olaylarda değilmiş. Bir dostun kapıyı çalmasında, sevdiğimiz birinin sesini duymakta, akşam aynı sofraya oturabilmekte, içten bir gülümsemede saklıymış.
Zaman geçtikçe anlıyoruz ki insanın en büyük zenginliği biriktirdiği para, sahip olduğu makam ya da elde ettiği başarılar değilmiş. Asıl zenginlik, geride bıraktığı güzel insanlar, unutulmayan hatıralar ve bir başkasının yüreğinde bıraktığı izmiş.
Şimdi bazı sokaklardan geçerken eski günler geliyor aklımıza. Bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz yollar, oturduğumuz banklar, kahkahalarımızın yankılandığı mekânlar… Her şey yerli yerinde belki ama o günlerin insanları yok artık.
İşte hayatın en büyük hüznü de burada başlıyor. İnsan bazen geçmişi değil, geçmişteki kendisini özlüyor. Yanında olanları, henüz ayrılıkların adını bilmediği günleri, her şeyin devam edeceğine inandığı o güzel zamanları…
Ve bir gün anlıyoruz ki ömür dediğimiz şey, yaşadığımız günlerden çok, unutamadığımız anılardan ibaretmiş.
Ne çok şey sığdırmışızdır ömrümüze… Ama ne çok şey de yarım kalmış içimizde.
Belki de hayatın en acı gerçeği şudur: İnsan her şeyi geride bırakıyor ama hiçbir şeyi bütünüyle geride bırakamıyor. Çünkü bazı insanlar gider, sesleri kalır. Bazı günler biter, hatıraları kalır. Bazı sevdalar zamana yenilir ama gönüldeki yerini hiç kaybetmez.
Ömür geçiyor dostlar… Geriye dönüp baktığımızda keşke daha çok sevseydik, daha çok sarılsaydık, daha çok vakit ayırsaydık dememek için, bugün elimizde olanların kıymetini bilelim.
Çünkü yarın, bugünümüz de bir hatıra olacak.
Ve belki de bir gün, bugünleri de özlemle anacağız…
