Bazen insanın ömrü boyunca verdiği mücadelelerden yorulduğu bir an gelir. Her şeyi anlatmaktan, herkese kendini açıklamaktan, haklı olduğu hâlde susmaktan, kırıldığı hâlde belli etmemekten usanır. İşte o zaman dudaklarından iki kelime dökülür: Bana ne!
Bana ne artık kimin ne düşündüğünden, kimin ne söylediğinden, kimin arkamdan konuştuğundan… Bana ne, değerimi bilmeyenlerin gözünde değer aramaktan, sevgimi hak etmeyenlere gönül vermekten, vefasız insanlara vefa göstermeye çalışmaktan…
Çünkü insan bir yere kadar sabreder. Bir yere kadar alttan alır, bir yere kadar susar, bir yere kadar görmezden gelir. Ama sabrın da bir sınırı, gönlün de bir dayanma gücü vardır. Her kırgınlık bir iz bırakır, her hayal kırıklığı insanın içinden bir şeyler eksiltir.
Bir zamanlar uğruna gecelerce düşündüğümüz insanlar vardı. Bir sözlerine sevinir, bir bakışlarına anlam yüklerdik. Üzülmesinler diye kendimizden vazgeçerdik. Sonra anladık ki bazı insanlar için ne kadar çabalarsan çabala, yine de yetmiyorsun. Çünkü mesele senin ne verdiğin değil, karşındakinin ne kadar kıymet bildiğiymiş.
Artık herkesin yükünü omuzlamak istemiyorum. Herkesin derdine yetişmek, herkesi memnun etmek, herkese kendimi anlatmak zorunda değilim. Benim de bir yüreğim var. Benim de yorulduğum, incindiğim, sustuğum günler var.
Bundan sonra kimseye kötülük düşünmeden, kimsenin hakkına girmeden, kimsenin kalbini bilerek kırmadan yaşayacağım. Ama kimsenin de benim iyi niyetimi kullanmasına izin vermeyeceğim.
Bana ne artık el âlemin ne dediğinden! Ben kendi vicdanımla baş başa kalabiliyorsam, başımı yastığa huzurla koyabiliyorsam, gerisi teferruat.
Unutmayalım ki hayat, başkalarının beklentilerini karşılamak için harcanamayacak kadar kısa. İnsan bazen herkese yetişmeye çalışırken kendisine geç kalıyor.
Bazen en güzel cevap susmak, en büyük tavır uzaklaşmak, en anlamlı söz de "Bana ne!" diyebilmektir.
Ama bu, umursamazlık değil; insanın kendisini de önemsemeyi öğrenmesidir.
