Kimler unutmadı ki…
Bir zamanlar adımızı dilinden düşürmeyenler,
şimdi bizi hatırlamak için bile kendilerine sebep arıyor.
Kimler “sen benim için çok özelsin” demedi ki…
Sonra ilk fırsatta, bizi sıradan bir insan gibi hayatından çıkardı.
Kimler “ben seni asla yarı yolda bırakmam” demedi ki…
Yol uzayınca yoruldular,
yük ağırlaşınca bahaneler buldular,
biz ihtiyaç duyunca da ortalıkta görünmediler.
İnsan en çok da buna kırılıyor.
Giden gitmiş…
Unutan unutmuş…
Buna alışılıyor zamanla.
Ama insanın asıl canını acıtan,
bir zamanlar kendisine ait olan güzel sözlerin,
sonradan hiçbir anlamı yokmuş gibi davranılması.
Biz bazı insanları unutmadık.
Çünkü unutmak bizim için bir düğmeye basmak kadar kolay değildi.
Birlikte güldüğümüz günler vardı.
Dertleştiğimiz geceler,
paylaştığımız sırlar,
yarım kalan cümleler vardı.
Bir insanı hayatından çıkarabilirsin belki,
ama onunla yaşadığın anıları
kalbinden söküp atamıyorsun.
Zaman geçiyor…
İnsan değişiyor.
Çevresi değişiyor.
Dostlukların adı değişiyor.
Sevdiklerinin yeri değişiyor.
Ve bir gün dönüp geriye baktığında
şunu fark ediyorsun:
Meğer bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil,
bize kimseye fazla güvenmemeyi öğretmek için gelmiş.
Kimler unutmadı ki…
Bizi sevenler unuttu.
Bize kızanlar unuttu.
Yanımızda yıllarca duranlar unuttu.
Bir gün bile yanımızdan ayrılmayacağını söyleyenler unuttu.
Hatta bazen insan,
kendisini en iyi tanıdığını düşündüğü kişinin bile
kendisine yabancılaştığını görüyor.
İşte o zaman susuyor.
Çünkü bazı kırgınlıkların kelimesi yoktur.
Anlatmaya çalışsan eksik kalır,
sussan içinde büyür.
Ben artık kimseye
“Beni unutma” demiyorum.
Çünkü gerçekten kıymet veren insan
unutmaz.
Mesafe girse de unutmaz.
Yıllar geçse de unutmaz.
Hayat değişse de unutmaz.
Bir gün bir şarkı duyduğunda,
bir sokaktan geçtiğinde,
bir kahve kokusunda,
bir gecenin sessizliğinde
aklına düşer insan.
Ve o an anlarsın:
Bazıları hayatımızdan gitmiştir ama
hatıralarımızdan hiç gitmemiştir.
Belki artık konuşmuyoruz.
Belki birbirimizin hayatında değiliz.
Belki birbirimizi uzaktan bile tanıyamayacak kadar değiştik.
Ama bir zamanlar yaşananların hatırı var.
Ben kimseye kin tutmadım.
Beni unutanı da kötü anmadım.
Beni yarı yolda bırakanı da.
Değerimi bilmeyeni de…
Çünkü insanın kalbi,
başkasının yaptığı kötülükle değil,
kendi taşıdığı güzellikle ölçülür.
Ben hatırlamayı seçtim.
Çünkü unutmak bazen kolaydır,
ama güzel hatırlayabilmek
insanın karakteridir.
Kimler unutmadı ki…
Belki biz de birilerinin hayatında
çoktan unutulmuş bir isim olduk.
Belki bir zamanlar bizim için önemli olan insanlar,
şimdi bizi hatırlamıyor bile.
Olsun…
Biz yine de yaşadığımız güzel günlere ihanet etmeyelim.
Çünkü bazı insanlar unutulmayı hak etse bile,
bazı hatıralar unutulmayı hak etmez.
Ve hayat insana sonunda şunu öğretiyor:
Herkes kalmaz.
Herkes hatırlamaz.
Herkes vefalı çıkmaz.
Ama sen, kendin olmaktan vazgeçme.
Çünkü günün sonunda
insanın arkasında kalan şey,
kaç kişinin onu hatırladığı değil…
Kaç kişinin hayatına güzel bir iz bıraktığıdır.
