Bazı gözyaşları acıdan akmaz…
Bazıları, insanın içinde hâlâ iyiliğe yer kaldığını gösterir.
Bir insanın elinden tutarsın,
düştüğü yerden kaldırırsın.
Kimsenin görmediği bir yarasını sararsın.
Bir çift güzel söz söylersin,
belki de onun bütün gününü değiştirirsin.
Sonra dönüp kendi yalnızlığına bakarsın.
Kimse bilmez senin kaç gece başkalarının derdine ağladığını.
Kimse görmez, herkesin yarasını sararken kendi yaralarını nasıl sakladığını.
Sen gülümsersin…
Çünkü bilirsin; bazı insanların sana ihtiyacı vardır.
İyilik bazen sessizce yapılır.
Ne bir teşekkür beklenir ne de bir karşılık…
Bir kapıyı açık bırakırsın,
bir yetimin başını okşarsın,
yaşlı bir insanın poşetini taşırsın,
bir dostunun derdini dinlersin.
Bazen de sadece “Nasılsın?” dersin.
Ve bilirsin ki bazen bir “Nasılsın?”
bir insanın hayata tutunması için yeterlidir.
Ama iyiliğin de bir bedeli vardır.
Çünkü iyi insanlar, çoğu zaman başkalarının acısını kendi yüreklerinden geçirirler.
Herkesi anlamaya çalışırken kendilerini anlatmayı unuturlar.
Affederler…
Susarlar…
Beklerler…
Ve çoğu zaman kimse onların içindeki fırtınayı fark etmez.
İşte o zaman gözlerinden birkaç damla yaş süzülür.
Bu gözyaşları yenilginin değil,
iyiliğin gözyaşlarıdır.
“Ben de kırıldım.” diyemeyenlerin,
“Benim de canım acıyor.” diye haykıramayanların gözyaşlarıdır.
Belki de en ağır olanı budur:
İnsan, kendisine yapılan kötülüğü unutmaya çalışırken bile iyiliğinden vazgeçemez.
Çünkü bazı yürekler kötülük görse de kötüleşmez.
Bir gün, iyiliğinin karşılığını görmediğinde sakın pişman olma.
Çünkü iyilik, karşılık bulduğu için değil;
senin yüreğin güzel olduğu için yapılır.
Bugün verdiğin bir selam,
yarın birinin hatırladığı son güzel şey olabilir.
Bugün uzattığın bir el,
bir insanın hayatında unutulmayacak bir iz bırakabilir.
Bugün söylediğin bir güzel söz,
belki de bir insanın içindeki umudu yeniden yeşertebilir.
Ve sen bütün bunları yaparken kimse görmeyebilir.
Varsın görmesin…
Bazı iyilikleri insanlar değil, hayat hatırlar.
Bazı gözyaşlarını insanlar değil, geceler bilir.
Ve bazı güzel yüreklerin kıymetini,
onlar sustuktan sonra anlar insan.
O yüzden ağla…
Ama iyiliğinden vazgeçmeden ağla.
Çünkü gözyaşların,
yüreğinin hâlâ taşlaşmadığının kanıtıdır.
Dünya ne kadar acımasız olursa olsun,
sen içinde bir parça merhamet sakla.
Çünkü insanı insan yapan;
kazandıkları değil,
kaybettiklerine rağmen iyiliğini koruyabilmesidir.
Ve belki de bir gün,
kimsenin görmediği o iyiliklerin bir yerlerde karşılığı çıkar karşına.
Bir tebessüm olarak…
Bir dua olarak…
Bir güzel insan olarak…
O gün anlayacaksın:
Meğer boşuna akmamış o gözyaşları…
Meğer her damlası,
iyiliğin yüreğinde bıraktığı bir izmiş.
