Neden ağlıyorsun? Gözlerinden düşen o damla gerçekten bir su mu, yoksa içinde biriken yılların sesi mi? İnsan her zaman acıdan ağlamaz; bazen içine sığdıramadığı sevgiden, bazen kimseye anlatamadığı bir kırgınlıktan, bazen de güçlü görünmekten yorulduğu için ağlar. Çünkü en çok güçlü görünenler, en sessiz ağlayanlardır.
Neden ağlıyorsun? Sana haksızlık edenler için mi, değerini bilmeyenler için mi, yoksa kıymetini geç fark eden bir kalp için mi? Belki de en çok, içindeki çocuğa ağlıyorsun. Zamanında sarılınmayan yanına, “geçer” denilip geçmeyen acılarına, içinde büyüyen ama kimsenin fark etmediği o sessiz çığlığa…
Ağlamak zayıflık değildir. Ağlamak, kalbin hâlâ taş kesilmediğinin ispatıdır. Gözyaşı ruhun abdestidir; insanı arındırır, hafifletir. Çünkü bazı yükler kelimeyle değil, gözyaşıyla iner omuzdan. Belki de sen kimseye değil, kendine ağlıyorsun: sabrederken yıprandığın hâline, affederken eksildiğin yanına, severken değersizleştiğin zamana…
Ama şunu unutma: Her gözyaşı bir son değildir; bazen bir başlangıcın habercisidir. Toprak yağmurla nasıl canlanırsa, insan da gözyaşıyla yenilenir. İçin yanmadan ışık doğmaz. Ve belki de en çok anlaşılmamaya ağlıyorsun; dinlenip de duyulmayan cümlelerine, kalabalıkların ortasında yapayalnız kalışına… İnsanları yıkan şey çoğu zaman büyük fırtınalar değil, küçük küçük esen ama hiç dinmeyen rüzgârlardır.
Belki bir mezar taşına söyleyemediğin sözler için ağlıyorsun. Belki yarım kalmış bir vedaya, belki de hâlâ içinden söküp atamadığın bir “keşke”ye… Gözyaşı bazen bir duadır. Kimse duymasa da Allah duyar. İnsan anlatamadığını Rabbine fısıldar ve o fısıltılar en karanlık gecede bile sahibini yalnız bırakmaz.
Bir gün gelecek, bugün ağladığın yerden güçleneceksin. Bugün seni titreten hatıra, yarın seni ayakta tutan ders olacak. Ve birileri sana yine soracak: “Neden bu kadar güçlüsün?” Sen sadece gülümseyeceksin. Çünkü kimse, geceleri yastığına düşen o sessiz damlaların seni nasıl inşa ettiğini bilmeyecek.
Neden ağlıyorsun diye soranlara bir gün şunu söyle: “Çünkü hâlâ hissediyorum.” Ve hissetmek, bu dünyada kaybetmemiş olmanın en büyük işaretidir.